Υπάρχει τέτοια ασχήμια παντού γύρω στην πόλη, στους ανθρώπους, στις συμπεριφορές, στις νοοτροπίες, στις εκδηλώσεις (πολιτιστικές και πολιτικές), που πρώτη φορά καταλαβαίνω γιατί κάποιος να θέλει να βγάλει πολλά λεφτά, να μένει σε κάποια έπαυλη μακριά, να έχει γιοτ και τζετ, να μην έρχετε σε επαφή με αυτόν τον κόσμο και να ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν, αλλά όταν έχω βρεθεί σε περιβάλλον πλουσίων είναι τόσο κούφιο που νιώθω ναυτία.
Μία λύση θα ήταν να αποτραβηχτώ, μαζί με όσους αγαπώ και μοιραζόμαστε το ίδιο πνεύμα, σε μια μοναχική κοινότητα κάπου σε μια κορφή, αλλά όλα τα μέρη είναι πιασμένα από προφητο-ηλιες, αγιο-νικόλες και χριστο-παναγιες.
Μόνο καταφύγιο η τέχνη, αλλά έχει πλημμυρίσει με τέτοιο σκουπίδι που άντε να βρεις άκρη (όταν μάλιστα τα σκουπίδια επιβραβεύονται κατά συρροή σε σημείο να κυριαρχούν).
Θα περιοριστώ, λοιπόν, στα μάτια της αγαπημένης μου, στην παρέα των λίγων δικών μου (εκ πνεύματος όπως εξ αίματος) και στη συντροφιά των παιδιών.
